Het spel spreekt mij aan, omdat ‘voor niets de zon opgaat’. Als je een handelskar wilt hebben, heb je hout nodig en hout moet je produceren en dat kost tijd, zoals de productie van handelskarren ook tijd kost. Verder ben je beperkt door je grondgebied en kun je maar niet oneindig uitbreiden, tenzij je een kolonistenkamp neerzet, maar dat kost geld… En ik had het al over die werklozen. Economen noemen dat ‘structurele werkloosheid’, omdat het veroorzaakt wordt door een gebrek aan productiefactoren als natuur, bijvoorbeeld erstmijnen, en kapitaalgoederen, bijvoorbeeld werkplaatsen of aan een verkeerde combinatie daarvan. Bij mijn zoon eindigde dit in het ‘verkopen’ van burgers. Ik heb geprobeerd om hier ‘emigranten’ van te maken die een deel van hun inkomen terugsturen naar het ‘dorp van herkomst’…, maar ik geloof niet dat hij dit slikte.

Op een gegeven moment kon mijn zoon het productieproces versnellen als hij daarvoor betaalde. Hij moest dan ‘kronen’ tegen echte euro’s omwisselen. Daar heb ik een stokje voor gestoken. We weten immers allemaal dat als je als overheid geld gaat maken, je inflatie veroorzaakt. Dat moet je niet hebben. Een meer pedagogisch argument: Torpia is een virtuele wereld en daar betaal je met virtueel geld (en niet met euro’s)…

Het is dat mijn zoon al op bed ligt, want anders had hij geheel vrijwillige deze click geschreven. Zo enthousiast is hij.